Grzęda to łączący Zamek Mirów i Zamek Bobolice wał skalny, na który składają się przede wszystkim majestatyczne jurajskie ostańce, często o fantazyjnych nazwach. Znajdują się wśród nich m.in.: Turnia Kukuczki, Trzy Siostry, Skrzypce, Klawiatura, Grzyb, Szafa, czy Zygzak. Miejsce to jest jednak mekką nie tylko dla skałkowych wspinaczy. Każdego sezonu można tu spotkać miłośników jazdy konnej, rowerzystów, czy też osoby uprawiające nordic walking.

Zamek Mirów został zbudowany za czasów Kazimierza Wielkiego około połowy XIV wieku, choć przypuszcza się, że już wcześniej istniały w tym miejscu drewniano-ziemne zabudowania. Początkowo warownię tworzyła kamienna strażnica podległa pod pobliski Zamek Bobolice, która wraz z nim wchodziła w skład systemu obronnego znanego dziś jako „Orle Gniazda”. Pod koniec XIV wieku Zamek Mirów stał się własnością Krystyna z Koziegłów, z czasem przechodząc w ręce kolejnych rycerskich rodów.

Królewski Zamek Bobolice to leżąca na Jurze Krakowsko - Częstochowskiej twierdza zbudowana w połowie XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego. Należał on do systemu umocnień zwanych „Orlimi Gniazdami”, które chroniły zachodnią granicę państwa od strony Śląska. Na przestrzeni wieków Zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli, jednak od XV wieku pozostaje nieprzerwanie w rękach prywatnych. Zamek Bobolice mocno ucierpiał na skutek kilkukrotnych oblężeń m.in.

Organizacja konspiracyjna. Powstała w Bytomiu w 1919 roku. Była główną polską siłą w powstaniach śląskich. W sierpniu 1919 roku, gdy rozoczynało się I powstanie śląskie liczyła 23 tys. członków. Po II powstaniu została formalnie rozwiązana i zastąpiona przez Centralę Wychowania Fizycznego. CWF oficjalnie zajmowała się propagowaniem zdrowego stylu życia. W rzeczywistości jej zadaniem była ochrona polskich wieców i placówek plebiscytowych. W styczniu 1921 CWF została włączona do tajnej organizacji - Dowództwa Obrony Plebiscytu.

Policja Górnego Śląska zwana inaczej policją plebiscytową lub Abstimmungspolizei (APO). Podlegała władzom sojuszniczym. Połowa jej funkcjonariuszy była Polakami, a połowa Niemcami. Głównym komendantem został francuski generał Georges Bonnet. We wrześniu 1920 APO liczyła 3000 osób, do końca roku liczba funkcjonariuszy wzrosła do 5200. PGŚ przestała istnieć z chwilą wybuchu III powstania śląskiego.

Główne hasło II powstania śląskiego brzmiało: Samoobrona. Wybuchło ono w nocy z 19 na 20 sierpnia 1920 r. Zakończyło się 25 sierpnia. Przygotowany przez POW Górnego Śląska plan zakładał w pierwszej kolejności opanowanie wschodniej części Górnego Śląska, skąd miano wyprowadzać akcje zaczepne w kierunku zachodnim.

I powstanie śląskie wybuchło spontanicznie. Wobec przewagi przeciwnika i braku pomocy z Polski po tygodniu trzeba je było zakończyć. Do wybuchu I powstania śląskiego przyczyniła się znacznie zmiana stanowiska wielkich mocarstw dotycząca przynależności Śląska. W projekcie traktatu pokojowego z 7 maja 1919 roku zdecydowana większość liczącej 13,2 tys. km kw. rejencji opolskiej zamieszkiwanej - według pruskiego spisu ludności z 1910 - w 67 proc. przez Polaków miała przypaść Polsce.

Polski Komisariat Plebiscytowy był oficjalną instytucją reprezentującą interesy ludności polskiej na Górnym Śląsku. W jego gestii leżała akcja propagandowa i przygotowanie przyszłej polskiej administracji. Jego siedziba mieściła się w hotelu „Lomnitz” w Bytomiu. Komisariat działał od lutego 1920 do kwietnia 1921. Komisarzem plebiscytowym mianowany został Wojciech Korfanty, jego zastępcami byli: Konstanty Wolny, Józef Rymer i Józef Biniszkiewicz. W obrębie Komisariatu Pebiscytowego funkcjonowało 27 wydziałów. Zatrudniał on około 1000 osób.

Autonomiczne Województwo Śląskie (właściwie: Województwo śląskie) - historyczne województwo o specjalnym statusie, istniejące za II Rzeczypospolitej. Uprawnienia władz lokalnych określał Statut Organiczny Województwa Śląskiego, uchwalony 15 lipca 1920. W skład województwa wchodziła wschodnia część Górnego Śląska, przyłączona do Polski po Plebiscycie i powstaniach śląskich.

Powstania śląskie - nazwa trzech konfliktów zbrojnych, które miały miejsce na Górnym Śląsku w latach 1919, 1920 i 1921 między zwolennikami pozostania regionu w granicach Niemiec a zwolennikami przyłączenia go do Polski. Ostatecznie, Górny Śląsk został wówczas podzielony a przyłączona do Polski część utworzyła Autonomiczne Województwo Śląskie.